Pornoblogg

I dag har dei fleste ein eller fleire bloggar. Eg har ein eller fleire bloggar, og eg antar eg ikkje er den einaste. Det byrjar å gå ganske langt, kanskje litt for langt. Blogging er ikkje berre sosialpornografi - det er ein ny form for sosialpornografi. Det er den sosialpornografien du lagar heime med videokameraet, berre at ein byttar ut kamera med penn og papir. Ein byttar ut rollespel med den identiteten ein vil ha - leiketøy med ord. Det er i grunn ganske perverst.

Spørsmålet her er kva som faktisk er det perverse i det. Er det sjølve handlinga, eller er det grunnen til at vi gjer det? Vi har alt frå politikarar til bestemødre (ikkje for å antyde at dette ikkje kan kombinerast) som skriv eigne bloggar. Folk skriv bloggar i skjul, under dekknamn. VamPus har fått ikonstatus etter mengder med velskrivne blåbloggar og vi har omgrep som dekkjer dei forskjellige sjangrane. Blåblogg, raudblogg (som er skuffande dårlege -med unntak av meningspolitiet), livsstilsblogg, diktblogg, miljøblogg, målblogg, sintblogg, dagbokblogg for ikkje å snakke om alle dei crapbloggane som ligg ute på nettet.

Eg har ganske vanskeleg for å tru at alle desse som skriv har så fordømt vanskeleg for å dele alt dette med andre. Problemet her (bortsett frå dei meiningskåte politikarjyplingane) at folk ikkje vil kommunisere det dei vil seie. Dei vil berre halde kjeft, vere sinte og sure og la dette kome til uttrykk på nettet gjennom å filme sin eigen desperasjon og frustrasjon i tekstformat medan dei ligg og grin på badegolvet sitt etter dei har vore på fylla og gjort noko altfor dumt. Eller kanskje etterpå.

Vakn opp. Gløym ikkje talekunsten. Eller folket.